Hakkımızda
Dil Merkezi
Kültürel Etkinlikler
Kulüp Faaliyetleri
RAM
Çocuk Kulübü
Platformlar
Medyatek
Kulüp Faaliyetleri
Rus Mutfağı
El Sanatları
Halk Dansları
Müzik
Bale
Türk Mutfağı
Satranç
MÜZİK

RUS HALK MÜZİĞİ

Rus halk müziğinin kökeni ilk Rus Devleti olan Kiev Rusya’sında (10.y.y.) yaşayan Slav kabilelere dayanmaktadır. Kiev Rusya’sı,  yalnız Slav toplulukları değil Fin-Uygur ve Türk kökenli kabileleri de  bünyesinde barındırmaktaydı.  Bu sebeple eski zamanlarda bile Rus müziğinde Slav geleneği dışında olan motiflere rastlanmaktaydı. Günümüzde Rus müziğinin çeşitliliği de buradan kaynaklanmaktadır.

10.y.y.’a kadar Rus topraklarında putperestlik yaygındı. Pek çok halk şarkısının ve destanların varlığı putperestliğe dayanmaktadır. Çocuk şarkılarında bugün bile orman perisi, ev perisi, su perisi gibi karakterlere rastlanmaktadır. (Bunlar, eski Slavların inandığı ruhlardan bazılarıydı.) Rusya topraklarında Hıristiyanlığın kabulünden sonra, Ortodoks kilisesinin etkisiyle, şarkılara yeni dinde yer alan bazı elementler eklendi; şarkıların sözleri ve ana fikri değişmeye başladı. Neticede Hıristiyanlıkla kombine edilmiş olan bazı putperestlik motifleri şarkılarda korunmuş oldu.

Rus halk müziği ağırlıklı olarak şarkılardan oluşmaktadır. Görünüşe göre kilisenin “tapınakta müzik enstrümanı kullanma yasağı” folklora da yansımış. Folklorda müzik enstrümanları ya çobanlar tarafından ya da bazı danslara ve az sayıda şarkıya eşlik etmek için kullanılmış. Buna karşılık şarkılar, Rus insanına hayatının her döneminde eşlik etmiş. 18.y.y.’da Rusya’ya gelen gezginler bu milletin şarkı söylemeye olan düşkünlüğünü fark etmişler.

Rus halk şarkıları, yılın belli zamanlarında söylenen ayin şarkıları, düğün şarkıları, destanlar, dans şarkıları, lirik şarkılar ve “çastuşkalar” olarak sınıflandırılabilir. Yılın belli zamanlarında söylenen şarkılar özel bir öneme sahip. Bu şarkıların söylenme zamanı putperestlik geleneklerine göre belirlenmiş olmakla birlikte pek çok Hıristiyanlık bayramı da aynı tarihlere denk gelmekte. Noel yortusunda söylenen “kolyadki” adlı kısa şarkılar inanışların nasıl kombine edildiğine dair ilginç bir örnek oluşturmakta: “kolyadki” kelimesi kış tanrısı “Kolyada”nın adından gelmekte; ancak bu kısa şarkılar Hıristiyanlık bayramı olan Noel yortusunda (Hz.İsa’nın doğumundan vaftize kadar geçen 12 günlük süreyi ifade eder; Ortodokslarca 7-19 Ocak’ta kutlanır.)söylenmektedir. Bahar bayramı olan “Maslenitsa”ya, “İvan Kupala Günü”ne, ayrıca ölüm yıl dönümü, doğum, düğün vb. günlere has şarkılar da vardır.

Destanları, “skomoroşin”leri, tarihi şarkıları içeren epik tür de oldukça eskilere dayanmaktadır. Bu gelenek 20.y.y.’a kadar özellikle Rusya’nın kuzeyinde ve Don Kazakları arasında yaşadı. Bu şarkılar savaşa veya uzak bir yere gidenlere cesaret vermek için söylenirdi. Halk şarkıları arasında özel bir yere sahip olan ağıtlar, sıradan halk tarafından söylendiği gibi profesyonel “ağlayıcılar” tarafından da söylenirdi. Ağıtlar, ölüleri anma törenlerinin zorunlu bir parçasıydı. Günümüzde en bilinen ağıtlar cenazelerde söylenenler, savaşla ilgili olanlar ve evlenecek kızın ailesinden ayrılacağı için arkadaşlarıyla birlikte söylediği ağıtlardır. Çocuk şarkılarının söylenme amacı çocuğu kötü ruhlardan korumak, onun sağlığı ve mutluluğu için dua etmekti ve temelinde putperestlik gelenekleri yatmaktaydı. Halkın yaşantısının ayrılmaz bir parçası olan “çastuşka”lar ise günlük hayattaki olayları şakacı bir biçimde anlatmak için kullanılırdı. Lirik şarkılar ve 16-17.y.y.’da Moskova Rusya’sında ortaya çıkan “protyajnaya” Rus müziğinin biraz daha karmaşık türleri olarak karşımıza çıkmaktadır.

Enstrümantal müzik, halk müziğinin önemli bir yönünü teşkil etmekle birlikte vokalle kıyaslandığında çok daha dar bir uygulama alanına sahipti. Müzik enstrümanları arasında hem telli hem üflemeli çalgılar bulunuyordu.”Gudok” (3 telli keman), “gusli” (kanun benzeri bir enstrüman), “domra” (sokak şarkıcıları tarafından en çok kullanılan alet), ve “balalayka” telli çalgılar arasında öne çıkanlar. Üflemeli çalgılardan ise “dudka” (flüte benzer bir enstrüman) yaygın olarak kullanılıyordu. (Kroniklerde savaş borusu ve “av boynuzu”ndan da üflemeli çalgı olarak bahsedilmekte.) Daha geç dönemlerde halkın bütün kesimlerince büyük ilgi gören harmonik ortaya çıktı. Harmoniğin en mükemmel modeli, eski Rus şarkıcı Boyan’a ithafen  “bayan” adını aldı.

Çar Aleksey Mihayloviç’in emriyle 1648’de müzik enstrümanları toplu şekilde imha edildi. Böylece bunlardan bir kısmı yok oldu. Ancak 19.y.y.’da halk kültürüne olan ilginin artması sonucunda Rus halk enstrümanlarının incelenmesi ve yeniden müziğe kazandırılması adına pek çok çalışma ortaya kondu.  Bu konudan çalışan en önemli isimlerden biri müzisyen ve besteci V.V.Andreevdir. Onun yönetiminde kurulan Rus halk enstrümanları orkestrasında balalayka, domra gibi enstrümanlar daha da geliştirilmiş şekilde yer aldı. Yine bu dönemde ilk folklor toplulukları ortaya çıktı. Bunlar rus halk şarkılarının Rusya’da ve dünyada tanınması için çalıştılar.

Kuşaktan kuşağa aktarılan halk müziği gelişmeye devam etti; bazen popüler oldu bazen unutuldu; fakat her zaman Rus halkına hayat yolunun her aşamasında eşlik etti. Günümüzde Rus halk müziği gelenekleri yaşıyor; halk enstrümanlarının ses ve melodileriyle eşlik edilen şarkılar seslendirilmeye devam ediyor.

 

SFace STwit SVimeo SVKontakte
AltMenu1
AltMenu2
AltMenu3
AltMenu4
AltMenu5
AltMenu6
AltMenu7